RYS HISTORYCZNY

 

Około 5000 lat p.n.e w Egipcie pojawiły się pierwsze ryciny przedstawiające masaż.

 

Około 3000 lat p.n.e. wzmianki opisowe o masażu pojawiły się w starochińskim dziele „kung – fu”.

 

W roku 1800 p.n.e. w indyjskiej księdze „Veda” znalazły się opisy masażu i sposobu jego wykonywania.

 

Początki znaczenia masażu jako metody leczniczej:

– opisy Hipokratesa, Celsusa i Galena,

– kroniki starożytnego Rzymu wspominają o leczeniu rwy kulszowej u Juliusza Cezara za pomocą masażu,

– początki masażu sportowego i kosmetycznego w starożytnej Grecji i Rzymie,

– do połowy XIV w. w Polsce po kąpieli w łaźni parowej wykonywano klepanie rózgami dla polepszenia odżywiania tkanek,

– w XVI w. we Francji chirurg Ambroży Para zapoczątkował opis technik i ich znaczenie, badanie nad fizjologią masażu oraz jego stosowaniem:

              głaskanie – wpływ na skórę, na uśmierzenie bólu w miejscach operowanych,

              silniejsze głaskanie i nacieranie działa na mięśnie,

– angielski filozof Becon Werulamski opisał masaż jako element mechanoterapii,

– Fridrich Hoffmann docenił masaż jako metodę leczenia naturalnego w chirurgii i różnych chorobach,

– w wieku XIX szwedzki lekarz Per Henrik Ling, założyciel Centralnego Instytutu Gimnastycznego w Sztokholmie, uznał masaż jako element metody terapeutyczno – higienicznej zwanej „Gimnastyką Szwedzką”,

– francuski lekarz Martin de Lyon zauważył na własnym przykładzie skuteczność masażu w przypadku lumbago,

– Johan Mezger, ojciec masażu naukowego, tworzy szkoły masażu klasycznego Holandia-Amsterdam; opracował w jednym dziele cały system metod masażu, a także wskazań i przeciwwskazań do jego stosowania, w oparciu o doświadczenia i badania własne, jak i dostępną nieliczną literaturę; szczególnie dobre rezultaty osiągnął w leczeniu stawów; dzięki niemu masaż trafił do klinik chirurgii, laryngologii, okulistyki i innych,

– z końcem wieku XIX miał miejsce Europejski Zjazd Chirurgów, który w dużej części został poświęcony masażowi w leczeniu i profilaktyce schorzeń,

– umniejszczenie roli masażu w lecznictwie spowodowało pojawienie się „cudotwórców” bez żadnego przygotowania naukowego,

– badania Henry’ego Heada (w roku 1889), Robina McKenzie (w roku 1917) i Wolfganga Kohlrauscha (w roku 1937) posłużyły za fundamenty masażu segmentarnego w celu leczenia schorzeń internistycznych.

 

 

WKŁAD POLAKÓW W ROZWÓJ MASAŻU

Izydor Zabłudowski – kierował Zakładem Masażu Leczniczego na Uniwersytecie Berlińskim – zasłużył się dla zrównania masażu z innymi dziedzinami wiedzy lekarskiej na poziomie uniwersyteckim.

Jan Zaorski – prof. Uniwersytetu Warszawskiego, założyciel szkoły masażu i autor podręcznika pt. „Mieszenie Lecznicze” (1927).

prof. Józef Jankowiak – wieloletni dyrektor Instytutu Balneoklimatologii, Bioklimatologii i Medycyny Fizykalnej w Poznaniu, autor podręcznika „Masaż Leczniczy” (1974).

 

 

W TRAKCIE ROZWOJU MASAŻ PODZIELIŁ SIĘ NA KIERUNKI:

– masaż leczniczy

– masaż sportowy

– masaż higieniczno-kosmetyczny.

 

 

Obecnie jest to zabieg fizjoterapeutyczny; zespół technik leczniczych mających na celu zdiagnozowanie i skuteczne zmniejszenie lub usunięcie dolegliwości pacjenta, a także polepszenie jego samopoczucia fizycznego i psychicznego, dzięki zastosowaniu specjalnie opracowanych chwytów i technik dotyku na odkrytym ciele pacjenta przez odpowiednio przygotowanego i wyposażonego w wiedzę medyczną i sprawne ręce masażystę.